OL PIERO LELO
 

Öna ölta ‘l gh’era ü tus che l’era ‘n po lélo. 

Ü dé ‘l so tata ‘l l’a mandà a San Gioàn del mülinér, 
a crumpà la farina. “Ma rècomande”,
‘l ga dis ol tata, “gnà piö, gnà meno inte chili”.

Ol Piero ‘l parte e per la strada ‘l sèghéta a dé, 
sota us: “Gnà piö, gnà meno inte chili, 
gnà piö, gnà meno inte chili…”.

El ria al Fòp e, fò d’ öna câ, ‘l vèt chi è drè a cupà ‘l porsèl; 
èl ga arda ‘n po e po ‘l dis: “Gnà piö, gnà meno inte chili …”. 

I padrù i ga dis “ Alà, alà, bambòs, 
cosè cüntet sö po’? Edèt miga che l’è öna lögia?”.

Ol Piero ‘l na ‘ndà e ‘l sa mèt dré a dé sota us: 
“L’è öna lögia, l’è öna lögia…”.

El ria a la cièsa de Sintì ‘ntat chi è dré a ègné dè fò i spus;
‘l ga arda ‘n po a la spusa e po ‘l dis:
“L’è öna lögia, l’e pròpe öna lögia!”. 

I parécc i la branca e i ga ‘n pica zo asé e po i ga dis :
”Ta gh’ èrèt de dé: “Fösei töcc compagn!”. 

Dopo ‘n po, a Capatèi, l’èncuntra ün òm che ‘l völ empissà la pèpa, 
ma i fülminàcc i sa ‘mpissa miga. 

Ol Piero, grègnando, ‘l ga fa: “Fösei töcc compagn!”.

Ol òm el la fa cor a còrne e po ‘l ga ciama dré: 
“Ta gh’è de dé: ‘mpìssega sota…”.

El va amò ‘nfena ‘n di Ruc e ‘n banda a
la strada el na èt ü ‘ncüla zo che l’è dré a fala...

Convinto de èga la parola giösta,
‘l ga ciàma fò: “ ‘Mpìssega sota!”.

Chèl el da fò di strass ‘l ga domanda se l’ è mat
e po ‘l ga dis: “Ta gh’è de dé: fò ü e fò l’oter”.

Ol Piero ‘l va amò inàcc ü tochèl de strada,
‘nféna che ‘l rìa ala Corna Albana.

Che ‘l ga è ‘ncuntra ü che ‘l gh’a fò ün öcc. 
El ga arda ‘n po e po’ ‘l ga dis: “Fò ü e fò l’oter!”

“Bröt lifròc”, ‘l ga dìs ol òrbo, ta sé ü bel tipo a ofèndem, 
‘nvece de dém: “Fösei èt töcc du!”

Ol Pero, gliura, ‘l capès finalmente cosè ‘l gh‘a de dè…

L’ è quase rià al mülì e ‘l gh’a doma de trèersà 
‘l put vècc sura ‘l Brémp.

‘N del mès al put l’èncuntrà ü mülatèr con sa du müi cargà de farina e, 
pròpe ‘n chèl punto, ü mül èl pèrt ol bast e ‘l burla èt ’n del Brémp.

Ol Piero söbet el vusa: “Fösei èt töcc du!”.

Ol mülatèr, fòra di bèàti, ‘l branca sa ‘l bastù e ‘l ga pìca zo bastunade 
a sto pòer Piero,‘nfèna che ‘l l’a sbàt dèt en del Brémp, ‘n do che ‘l néga.

Ü tipo strambo

Mé só ü tipo che camina in montagna e in colina,
à gh’ó ü pàs lönc e seguent,e ogni tàt pòse ü momènt.

Parte semper de bünüra, tate ölte al cìar de lüna,
e pó quande la me à bè ède  ol  sul a saltà in pè.

Quando rie sö ?del rifugio me se ferme ü momentì,
cönte semper sö quac’ bale e po’ bie ol mè capucì.

Per finì fò la giurnada gò dè fa öna capelada, 
e sé sol tèp a mel permèt, rampe infina sö  söl Becc….